Home

Helaas, dit was het, sluß, the end

Na de Pinksterraces heb ik met pijn in de diepste gronden van mijn hart de sleuteltjes van mijn Suzuki Swift Sport moeten inleveren bij meneer Douma. Heb m'n teamkleding terug moeten geven en heb de klemmen voor m'n videocamera's terug gekregen. Het avontuur zit er op. Waarom? Komtie: Misschien nog wel liever dan benzine, houdt mijn Swift van achterassen, plaatwerk en ander onderhuids metaal. Hij eet het allemaal op. Niet dat ik nou zo'n verschrikkelijke brokkenpiloot ben maar het gaat er erg hard aan toe in deze klasse. Je kan beter gewoon voor iedereen uit rijden in een oude maar stevig gebouwde Volvo dan midden in één grote chaos met het moderne fragiele Japannertje. Voor de prijs van één keer een mederswiffer knuffelen kun je een seizoen in een Volvo gummen. 2 races in een swift Swift staan gelijk aan een zeer degelijke straatauto (geen grapje) Na deze analyse was de keuze na even sterk twijfelen toch bepaald. De swiftcup is een hoop, maar alles behalve een goedope instap klasse. Dat neemt niet weg dat de Swift een super gave auto is om mee te racen. Een veld wat ongekend dicht bij elkaar zit met lekker veel jonge racers. Er zijn een hoop mensen er hard voor werken om aandacht te krijgen in de media voor de cup. In ieder geval bedankt daarvoor. Afscheid nemen van m'n team ging niet geheel vlekkeloos. A-Klasse racen werkt met contracten met kleine lettertjes en er kunnen geen mondelinge afspraken worden gemaakt. Die tellen niet. Het gaat om groot geld en niet om vriendenprijsjes. Dit Swiftcup verhaal kon nog wel eens een naar staartje krijgen. Stoppen? echt niet! Volgend jaar kom ik terug. Sterker dan ooit. Heb een hoop geleerd over hoe het er op en ook vooral buiten de baan aan toe gaat. Vertrouw niemand! Waarmee ik ga racen is nog de vraag maar ik wil het echt blijven doen! Voorlopig geen A-Klasse voor mij maar het altijd gezellige DNRT. Waar het racen nog gewoon om plezier maken gaat.